Een nieuwe serie

Twee keer per jaar presenteert de werkgroep Biodiversiteit een kort portret van een Gasterse tuin met zijn eigenaar. Een nieuwe interview-serie. Met als eyecatcher de tuin van een Gasterenaar. We laten je kennismaken met voorbeelden van tuinen, van manieren van aanpak, van teleurstellingen, van meevallers, enfin met wat een tuinliefhebber zoal tegenkomt bij zijn of haar liefhebberij.

In deze eerste aflevering zijn wij op bezoek bij Marijke van Belzen en Eduard Porringa. Zij wonen sinds 2015 in een voormalige boerderij aan de Schipborgerweg. De weg is in dit geval een zandpad, te midden van de Gasterse Duinen. We stellen zes vragen aan Marijke en Eduard.

Wat hebben jullie, nadat jullie hier zijn komen wonen, veranderd aan de tuin?

De tuin was door de vorige bewoners goed voorzien van hekjes en afrasteringen om het paard, de hond en de geit binnen, of eigenlijk buiten, de perken te houden. Wij hebben geen dieren dus hebben we alle afscheidingen weggehaald. Verder hebben we een aantal hoogstam fruitbomen – appels en peren – geplant, met overigens wisselend succes.
Een bijzonder onderdeel van de tuin was een zwembad waar chloor in moest nadat we de kikkers eruit gevist hadden. En toen we besloten dat van het zwembad zonder chloor ook een vijver te maken was, ging ’ie lek. Dus plastic eruit, deel van het walletje, dat er omheen stond, erin en nu plannen om er iets verdiept de frambozen- en bessenstruiken in te zetten.
De bestaande moestuin hebben we kleiner gemaakt en ook qua vorm veranderd – meer ronde vormen en met hoogteverschil. Hij is nu gebruiksvriendelijker en decoratiever. Maar omdat onze energie voor een groot deel is gaan zitten in het onderhoud van het huis, hebben we de moestuin wel een beetje verwaarloosd. De opbrengsten zijn wisselend. Slakken en reeën houden ook van onze groenten. De reeën hebben we nu kunnen weren door een paar simpele belletjes op te hangen rond het moestuinbed.

Wat is het allerbeste gelukt?

Goed gelukt zijn alle vijvertjes. Het zijn er inmiddels acht, waar allerlei beestjes veilig kunnen wonen en/of komen drinken. Een vijver is zó’n bron van leven! Daar kunnen we uren naar zitten kijken. Kikkers, libellen, drinkende vogels zorgen het hele jaar door voor veel leven.

Wat is mislukt?

Een totale mislukking is de groei van het Zeeuws knoopje. Dit fantastisch mooie plantje kan niet overleven in onze arme droge zandbodem. Het voelt zich meer thuis in vochtige, voedselrijke kleigrond. Vandaar dat Zeeuwse…
Eigenlijk door dezelfde oorzaken is de groei van ridderspoor een mislukking geworden. Ridderspoor heeft behoefte aan een voedselrijke, humusrijke, vochtige standplaats, met ook nog heel veel zon. En gezien de hoge bomen rond onze tuin is dat laatste moeilijk te verwezenlijken.

Wat is jullie lievelingsplant?

Dat zijn er twee: de lupine en de meidoorn. Wat zijn die lupines een kleurrijke weldaad in de voorzomer! Ze wandelen als het ware door onze tuin. Het ene jaar hier en dan het andere jaar weer een stukje verderop. Pachtig!
De meidoorn is ook een zeer dankbare plant – die ook nog eens thuishoort in deze omgeving. Hij bloeit wit, ruikt lekker en krijgt rode bessen waar de vogels gek op zijn. Bovendien zijn het ideale ‘schuilstruiken’ voor vogels vanwege de doornen.
Eigenlijk moeten we ook nog Tante Dora noemen. Tante Dora is een historisch oud Nederlands appelras. In dit geval heeft de kweker er ook nog eens een maretak op geënt. Heel bijzonder.

Wat missen jullie nog?

Een natuurlijk stroompje zou fantastisch zijn. Maar een écht natuurlijk stroompje is hier natuurlijk niet te realiseren. Dus dan zou er altijd wel een pompje en een waterbassin aan te pas moeten komen. Ja, en dat is dan weer niet echt natuurlijk!

Wat willen jullie nog veranderen aan de tuin?

We gaan verderop in de tuin nog mispels planten, om de houtstapel aan het oog te onttrekken.

Welke tips hebben jullie voor de lezers?

Plaats waterbakken met stenen erin. Waterbakken zorgen voor leven in de tuin. Die stenen in de waterbakken zorgen ervoor dat beestjes weer uit de waterbakken kunnen klimmen als zij erin vallen. De stapeltjes stenen in de kleine waterbakken zijn er ook voor vogels en insecten, zodat ze allemaal veilig bij het water kunnen. Verder is goed degelijk tuingereedschap een must. Het liefst met een felgekleurd handvat omdat je regelmatig een stuk gereedschap per ongeluk ergens laat liggen tussen de planten. We spreken uit ervaring. En natuurlijk zo min mogelijke verharding in de tuin. Maar dat spreekt.

Tot slot?

Onze tuin is een gecontroleerde wildernis. En we delen de tuin met de wilde dieren die hier huizen en horen.

Annemiek de Bie
Peter Pasman

---